กลอนสอนหญิง

ก่อนที่เธอจะทอดกายให้ชายชิด

 ผ่านการคิดใคร่ครวญถี่ถ้วนไหม

หรือเป็นเพียงเพราะเธอก็เผลอใจ

เมื่อความใคร่คุคลั่งลืมยั้งมัน

 ก่อนเธอเคลิ้มเธอคล้อยถ้อยคำรัก

ควรตระหนักนิยามความแปรผัน

นิยายรักหวานล้ำเขารำพัน

อาจไม่ทันถึงปีที่จบลง

และอย่าหวังว่านั้นสร้างพันธะ

อย่าคิดนะเสน่ห์เธอเขาเผลอหลง

สัญชาติเสือเหลือวิสัยให้ซื่อตรง

แล้วก็คงออกลายเมื่อปลายมือ

หวังลูกแทนโซ่ทองคล้องใจพ่อ

จะเชื่อมต่อถึงแม่ได้แน่หรือ

คำว่ามารหัวขนคนเล่าลือ

ควรเป็นสื่อสอนใจให้เธอตรอง

ชายกี่คนรู้คิดรับผิดชอบ

เกียรติเป็นกรอบกั้นตนพ้นมัวหมอง

 แม้เขาคือคนหนึ่งที่พึงปอง

เธอก็ต้องมีความหมายในสายตา

แค่ดอกไม้ริมทางเขาร้างทิ้ง

กลายเป็นหญิงอัปยศหมดคุณค่า

มิอาจเอาออกขายได้ราคา

เป็นสินค้ามือสองคนมองเมิน

อันคำคมลมชายนั้นร้ายสุด

ชอบเยื้องหยุดใจหญิงให้พิงหา

ชอบพูดเกี้ยวเลี้ยวลุดฉุดเวลา

ดั่งอาชาคึกคะนองลำพองตน

จงจำไว้ชายใดมาพูดเกี้ยว

อย่าเพิ่งเกรี้ยวโกรธาว่าหยาบหยาม

เมื่อไม่รักก็อย่าตอบให้ชอบความ

ให้มันตามพอมันเหนื่อยเดี๋ยวเฉื่อยเอง

About these ads